KTM Myroon Prime in de review

Een XC-hardtail in 2026? Absoluut! Tenminste, als je het niet louter ziet als relikwie uit de tijd van smalle sturen, lange stuurpennen en tussenwervelschijven van staal, maar als wat een moderne race-hardtail in het juiste terrein kan zijn: een licht, direct en verrassend comfortabel werktuig voor lange dagen met tempo en hoogtemeters. Het scherpe lemmet voor de haastige ritten. Wij hebben een ware klassieker onder de razendsnelle hardtails aan de tand gevoeld: opkomst en realiteitscheck voor de KTM Myroon Prime.

Tijdens de test werd de KTM precies ingezet zoals de makers het zelf officieel in het segment plaatsen: veel bosautobaan, verlaten fietspaden, hobbelige veld- en boswegen en hier en daar een kort stukje singletrack. Klassiek XC-marathonterrein - of toch een beetje wat men doorgaans aan gravel toeschrijft? Als iemand die de gravel-mindset weliswaar aanhangt, maar ook na meer dan tien jaar op diverse gravelbikes in de combinatie van racestuur en lange, steile en snelle grindafdalingen (helaas bij mij standaard onderdeel van het toerprofiel voor de deur) nooit het ware geluk vond, ben ik al lang van mening dat juist wanneer gravel-tochten niet alleen door de dalen en het heuvelachtige ommeland van grote steden lopen, maar echte bergen buiten geasfalteerde wegen omvatten, een efficiënte hardtail (of ook een gravelbike met flatbar) de betere "gravel" kan zijn.

Tech Specs

Een hoogwaardig afgewerkt carbon frame, een Fox 32 SC Float vork met de voor deze klasse gebruikelijke 100 mm veerweg, Shimano XT Di2-schakeling met 30T-kettingblad en 9-45T-cassette, daarbij een licht en beproefd Mavic Crossmax SL S 29 CL wielsysteem met 25 mm binnenbreedte en Schwalbe Racing Ray Evo respectievelijk Rick XC Pro Evo banden in 2,25 inch. De Shimano XT 2-zuiger remmen vertragen met standaard 160-mm-schijven. Op papier zet de KTM Myroon Prime direct groots in. Aangevuld wordt de uitrusting met een geheime favoriet van de auteur: de ESI Chunky siliconen grips zijn altijd een hoogtepunt. De billen worden verwend door een Selle San Marco Shortfit Open Fit Wide - ook een redactietip. Het 720 mm brede carbon stuur, de stuurpen en de carbon zadelpen dragen KTM-logo's.

Ons testexemplaar in maat M kwam zo, zonder pedalen en bidonhouder, maar mét binnenbanden, vrij exact op 10,01 kg. Daarvoor vragen de mensen uit Mattighofen 4.299,00 euro.

Met 180 cm lichaamslengte, 86 cm binnenbeenlengte en 74,5 cm zadelhoogte sta ik eigenlijk zo goed als altijd voor de keuze: Medium of Large? Lange tijd greep ik bij het mountainbiken graag naar Large - lengte doet het altijd goed. Maar de laatste jaren neig ik meer naar compactere geometrieën, dus gaf ik de KTM Myroon in maat Medium een kans. 443 mm reach, 610 mm effectieve bovenbuislengte, 604 mm stack, 69,5° balhoofdhoek en 74,5° zithoek, 430 mm zitbuislengte en 430 mm kettingstanglengte staan hier op papier.

Geometrie

Meteen maar even vooraf: Medium voelt voor mij qua rijdynamiek erg goed aan, maar niet helemaal zonder kanttekening. De voor mij benodigde zadelpen-uitschuiving is aanzienlijk (tot vlak voor de eindmarkering van de standaard zadelpen), en het zadel schoof maximaal naar voren. Voor permanent gebruik zou een zadelpen zonder setback voor mij de schoonste oplossing zijn. Wat overblijft is een - door de lange uitschuiving veroorzaakte - wat wennende optiek en een bij zittend hard aanzetten voelbare flex van de lange zadelpen. Daar staat tegenover dat maat Medium beloont met precies die wendbaarheid die je bij een hardtail zoekt: gewillig in krappe haarspeldbochten, direct bij het aanzetten, levendig aan het stuur.

Bergop rijdt de Myroon zoals je van een 10-kg-carbon-hardtail mag hopen - alleen met meer tractie in ruw terrein dan het cliché zou doen vermoeden. Op lange klimmen zit je efficiënt, bij aanvallen - in mijn geval vooral tegen mezelf - gaat de fiets gewillig mee en motiveert hij om bij intervallen het tempo vast te houden. Zelfs technische, kronkelige klimmen met veel wortels lukken verrassend gecontroleerd. Het achterwiel plakt (altijd te bezien in relatie tot andere hardtails, niet tot fully's) aan de grond, de voorkant blijft laag, en de rijder mag zich even inbeelden dat de zojuist geklaarde passage volledig op zijn conto komt. Vooral in direct vergelijk met mijn stalen hardtail, die in theorie extra veel tractie biedt, valt op hoe soepel de Myroon ondanks duidelijk minder volumineuze banden over wortels en drempels rolt, deze bijna opslokt zonder er gevoelsmatig aan te "blijven hangen". Well done!

In het rijgevoel is de Myroon een precies scalpel, geen bot zwaard. Wat ik daarmee bedoel: hij is wendbaar, subjectief wendbaarder dan menig adventure-gravelbike - een factor die hem voor mijn gebruik tussen marathon en gravel zo verleidelijk maakt. Maar hij is, onder meer door de voor 2026-normen relatief steile balhoofdhoek, ook niet helemaal zo stabiel in grof terrein. Niet storend, en onder de juiste rijder waarschijnlijk ook XCO-tauglich. Maar toch relevant voor kopers die op zoek zijn naar een snelle hardtail voor technischere afdalingen. Er zijn hier modellen met een wat vlakkere geometrie te vinden, die de pure XCO-lijn en frequente trail-afdalingen met meer stabiliteit ondersteunen.

De uitrusting van de KTM past in principe heel goed bij het karakter. De Fox-vork biedt alleen basis-instelmogelijkheden - ruim voldoende, met weinig risico op bedieningsfouten, en met een handige stuur-remote. De Shimano XT Di2 werkt onopvallend precies, ook onder belasting op steile klimmen. Geen accu-, app- of pairing-drama's, geen elektronisch gedoe - gewoon schakelen. Wat aan Shimano's langverwachte draadloze Di2-stap bijzonder bevalt: de in vergelijking met de concurrentie slanke trigger. De dichtbij het stuur gepositioneerde bedieningseenheid blijft ook in krappe uphill-bochten op afstand van mijn knieën - wat bij andere draadloze triggers niet altijd het geval is. Het standaard 30-tands kettingblad met 9-45-cassette is bergop voldoende, maar persoonlijk vind ik het bovenin te kort. Een 32-tands kettingblad zou hier waarschijnlijk mijn eerste aanpassing zijn.

Ook de remmen zijn typisch race: Shimano XT 2-zuiger met 160-mm-schijven voor en achter, fijn doseerbaar, schoon drukpunt, in principe passend voor XC en marathon. Bij 90 kg rijklaar rijdersgewicht en langere steile afdalingen komen ze echter thermisch aan hun grenzen. Voor zwaardere rijders, gebruik in de Alpen of regelmatige lange afdalingen zou op zijn minst een 180-schijf vooraan de veilige keuze zijn.

De grootste tuningwens betreft, naast de zadelpen zonder setback die mijn anatomie vereist, de banden. De standaard Schwalbe-banden in slanke 2,25 inch rollen lichtvoetig, passen bij de gewichtsgedachte en ook bij mijn borderline-gravel-gebruik. Bij het ombouwen naar tubeless zou ik echter toch meteen ook naar banden van 2,35 of 2,4 inch breed grijpen. Wat mij betreft: meer comfort, meer veiligheid, meer reserves - zonder dat de Myroon daardoor zijn scherpe karakter zou moeten verliezen. Integendeel: hij zou waarschijnlijk nog beter passen bij precies dat gebruik waarin hij mij het meest overtuigde. Blijf je bij standaardleverancier Schwalbe en diens XC-banden, dan zou de stap naar de volgende breedte een gewichtstoename van ongeveer 70 tot 80 gram met zich meebrengen. Ja, voor echte racers, helemaal buitenaan de roterende massa, absoluut relevant. Voor mij persoonlijk valt dit echter, vergeleken met het grotere volume en al zijn voordelen, niet in het gewicht - excuses voor de slechte woordspeling.