Bildbericht Salzkammergut Gravel.one by Scott

Ze bereikte Bad Goisern zo vroeg en zo snel dat de speakers van het evenement haar finish gewoon misten: solo, en anders dan de herentrio's voor en na haar zonder sprintgedoe, foetsie en over de streep. Als algeheel zevende deed Jana Gigele, wereldbekerrenster uit Fließ in Tirol, tijdens de gravel-marathon in het kader van de Salzkammergut Trophy meer dan eer aan haar strepen als staatskampioene.
Met een klinkende start-finish-overwinning wist de Scott-atlete zich op de 93 kilometer lange Gravel.One-afstand in 3:57:07 uur door te zetten en had bij de finish meer dan tien minuten voorsprong op de Oberösterreicherin Paula Schmidl van het Edelsten Racing Team, van huis uit voormalig topschermster en vice-kampioene gravel van vorig jaar.

Lokale matadore Silke Mair van Team Salzkammergut Biker moest zich met haar hoge startnummer eerst door het veld naar voren vechten, haalde echter op de lange klim van Hallstatt naar Gosau nog de Hongaarse Adrienn Punk en de Steiermarkse Eva Rechberger in en maakte zo het podium compleet.
De eveneens favoriete Theresa Rindler-Bachl, vorig jaar winnares op de extreme afstand van de Trophy en dit jaar onder meer al meerdere keren succesvol op mountainbike en gravelbike in Afrika, moest daarentegen na nog geen uur opgeven.

Bij de heren zegevierde de Salzburger Dominik Hödlmoser (Hrinkow Advarics) in 3:23:13 uur. De regerend staatskampioen veldrijden benutte een nauwe doorgang aan de oostoever van de Hallstättersee voor een aanval en zette zich iets af van het peloton. In Obertraun bedroeg zijn voorsprong nog geen minuut, tot aan de Gosausee wist hij die uit te bouwen tot ruim zeven minuten. Bij de tweede klim naar de Schäferalm had de wielerprof al elf minuten voorsprong en daarmee zijn zege in de pocket.
Ook Max Riese (gravgrav.cc) reed een sterke koers. Hij verrichtte op de eerste kilometers veel kopwerk en trok samen met de Slowaak Adam Durica, de Duitsers Dennis Vogt en Moritz Rosenegger en de Sloveen Adam Jordan de klim naar de Roßalm op. Alleen Durica kon zijn tempo enigszins volgen. Bij de Gosausee hadden de twee respectievelijk zo'n zeven en twaalf minuten achterstand op Hödlmoser en gaven hun positie tot aan de finish niet meer af.

Wat je tussen de oranje dranghekken op het geplaveide plein voor het voormalige badhuis ziet, is een bonte mix van gearriveerde profs, opkomende jonge sterren, gespannen debutantes, ervaren routiniers. Daar staan legendes van weleer naast toonaangevende amateurs van nu, gravel-community-managers naast doodgewone hobbybikers, oud naast jong en freaky naast ingetogen.
De meeste shirtmouwen hebben tegenwoordig ellebooglengte, huidnauwe stoffen omhullen in trendy luchtigheid opvallend getrainde lichamen, veel broekspijpen puilen aan de zijkant uit: wat achterop geen plek meer heeft, verdwijnt bij echte gravelracers uiteindelijk in het beenzakje.

Alleen al deze blik over het deelnemersveld maakt duidelijk wat met de cijfers ook officieel wordt bevestigd: de gravel-marathon heeft zich ontwikkeld tot een wezenlijk extra aanbod van de Salzkammergut Trophy. 300 deelnemers, ofwel zo'n tien procent van alle actieve renners op de Trophy-zaterdag, gingen met dropbars en smalle banden hun race in.
Dat was niet altijd zo. Toen de organisatoren van de Trophy in 2017 als een van de eersten in Europa een gravel-marathon organiseerden, rechtvaardigde de belangstelling nog niet eens een eigen uitslagenlijst. „In het tweede jaar hebben we het evenement omgedoopt tot cyclocross-marathon, omdat nog niemand snapte wat gravel in vredesnaam moest voorstellen”, herinnert mastermind Martin Huber zich glimlachend bij het tienjarig jubileum.

Helemaal rechts in de eerste rij heeft Jana Gigele opgesteld. De rood-wit-rode strepen op haar borst markeren haar als wat ze is: regerend staatskampioene gravel. Het Scott-logo daarboven laat vermoeden dat er nog meer aan de hand is.
Voor de goede orde: de bijna 29-jarige heeft dit jaar al een wereldbekerpodium bij het thuiswedstrijd aan de Wörthersee behaald en werd 5e bij de UCI World Series-wedstrijd in Schotland, kon ook bij de gerenommeerde Ranxo Gravel in het scene-mekka Catalonië een vijfde plaats binnenslepen en reed vorig jaar voor Oostenrijk op het gravel-EK en -WK – hoewel ze pas in 2024 met gravelbiken is begonnen en eigenlijk pas sinds zo'n vier jaar serieus aan wielrennen doet.

De voorpret staat de Tirolse letterlijk op het gezicht geschreven. Nieuwe streek, nieuwe mensen, nieuwe koers, nieuw terrein – er is hier en nu van alles dat ze met plezier wil verkennen.
De faam van de Salzkammergut Trophy als bucket-list-evenement met legendarische sfeer in een grandioos landschap was al een tijdje doorgedrongen tot de voormalige proefski-ster. In de MTB-scene nauwelijks geworteld en voornamelijk internationaal actief, voelt de aanstaande wedstrijdinzet voor haar „als een toffe vakantie”, die ze met volle teugen wil genieten.

Op drie, twee, één start Jana samen met 168 andere gravel-liefhebbers aan het avontuur Gravel.One. Haar dagtaak omvat 93,3 kilometer en 2.141 hoogtemeters, die laatste eigenlijk verdeeld over slechts twee klimmen.
Dat is ongewoon vergeleken met internationale gravelwedstrijden, en zelfs voor Oostenrijkse begrippen aardig pittig. De lange afstand werd dit jaar door de verplaatsing van de startplaats van Obertraun naar Bad Ischl weliswaar numeriek wat gladgestreken: aan de beruchte klimtesten naar de Roßalm en de Schäferalm gaan nu 26 overwegend vlakke, snelle kilometers langs de Traun en de Hallstättersee vooraf. Dit veranderde echter niets aan het behoorlijk steile en ook technisch veeleisende karakter van het aansluitende deel van het parcours.
„In de laatste afdaling liggen zulke grove stenen. Daar is een lekke band gegarandeerd”, verzuchtte bijvoorbeeld routinier Thomas Widhalm nog de dag ervoor, dat hij liever bredere banden dan de 40's had opgezet die hij monteerde. Jana Gigele daarentegen houdt ervan als het technisch wordt en heeft, hoewel ze zichzelf eerder als „punchy, richting sprint” omschrijft, ook niets tegen de lange klimmen. Normaal gesproken bepaald piekerend en weloverwogen aan de start wat betreft setup, rijdt ze nu gewoon met wat ze heeft – omdat het past: een UCI-conforme Scott Addict Gravel RC met 42/10-46-versnelling en 45mm-banden op 30 mm brede Fulcrum Sharq GR-wielen.

„Als ik na de eerste heuvel nog vooraan zit, kan het goed worden. Daarna wordt het immers eerst weer vlakker”, had de dubbel staatskampioene – ook op ski's pakte de voormalige leerlinge van het skigymnasium Stams ooit al eens een Oostenrijkse titel – vooraf overwogen. En zo gebeurde het ook. En nog beter zelfs.
Want wie weliswaar nog niet veel, maar wél vanaf het begin in de (internationale) racepraktijk doorgebrachte jaren op racefiets en gravelbike in de benen heeft, weet zich in een dicht en nerveus openingsgedrang staande te houden, komt navenant licht over de eerste hoogtemeters naar de ruïne Wildenstein en energiezuinig door het vlakke stuk langs het oostoeverpad. De nauwe doorgangen van deze deluxe zeepromenade zorgden weliswaar ervoor dat Paula Schmidl door het stof weer kon aansluiten en de twee zo samen de klim naar de Roßalm begonnen. Al in het minstens even steile als wild-romantische Echerntal zette echter de gehoopte flow in en trok Jana gestaag als een uurwerk weg.
„Vanaf toen heb ik gewoon mijn eigen tempo gereden”, verwoordt de latere winnares het simpelweg. En heeft met die versnelling niet alleen de damesconcurrentie gedomineerd, maar – net als Marlies Feichtenhofer op de Gravel.Two (8e overall) en Lisa Kronberger op de Gravel.Three (3e algemeen) – ook de meeste gestarte mannen achter zich gelaten.

Wie intussen Jana's Instagram-account heeft gecheckt en nu denkt: "Geen wonder, met zo'n bevoorrecht profleven!" Niets is minder waar.
De opgeleide personal trainer en afgestudeerde gezondheidsmanager werkt fulltime als accountmanager bij Lease a Bike. Haar werkzame leven speelt zich weliswaar bijna volledig remote af en is dus behoorlijk flexibel in te delen. "Maar mijn 40 uur moet ik toch draaien", rechtzet ze het online geschetste beeld van de wereldreizende beroepswielrenster.

Het doel is uiteraard een profcarrière, en de tekenen daarvoor staan gunstig: constante resultaten, zichtbare vooruitgang, knap social-media-management.
Haar 24.000 volgers inspirerende content bieden is toch niet louter economische noodzaak, maar ook persoonlijke passie: "Your pace, your journey. Doe het zoals jij het goed en juist vindt en laat je daarbij door niemand onder druk zetten. Dat is wat ik vooral ook vrouwen wil meegeven", borrelt het, nauwelijks aangesproken op haar internetaanwezigheid, uit de zij-instromer die ooit door niemand minder dan MTB-marathon-wereldkampioen Alban Lakata voor het wielrennen werd gemotiveerd.

Haar agenda: empowerment, passie doorgeven, aanzetten tot duurzame, langdurige sportbeoefening. Zo luidt dan ook Jana's persoonlijke online-terugblik op de Salzkammergut Trophy: „Couldn't have done it without my amazing people and partners. Stoked to have had the legs to lead from start to finish and take the win on such a demanding course, packed with brutal climbs and crazy weather conditions. Moments like these make all the hard work worth it.”
Want natuurlijk liet het Salzkammergut in 2026 opnieuw niet alleen topografisch, maar ook meteorologisch zijn tanden zien: hevige regenbuien zetten vroeg in de middag het schilderachtig-imposante decor rond de Gosausee en Hallstättersee kortstondig blank en maakten vooruitkomen navenant avontuurlijk.
Maar „Eén keer naar de hel en terug” zou niet zijn wat het is, als niet het publiek onderweg over alle tegenslagen heen zou helpen en de sfeer bij de finish alle inspanningen zou doen vergeten – zelfs wanneer je, hoewel winnares, over het hoofd wordt gezien…