Coros Dura in de test

Zelfs na zoveel jaar in de technologiebranche vind ik het nog steeds spannend als er nieuwe apparaten op mijn bureau belanden. Coros is een bedrijf met zetel in Shenzhen en in Europa al enkele jaren vooral succesvol met zijn sporthorloges.
Met de Dura presenteerden de Chinezen voor het eerst een product dat speciaal op fietsen is afgestemd. De naam is daarbij een belofte aan de lange accuduur, die dankzij een klein zonnepaneel tot wel 120 uur zou kunnen bedragen.
Dat is enerzijds een behoorlijk uniek verkoopargument, maar anderzijds rijst onvermijdelijk de vraag naar de toepassingsgevallen waarin de realistische 15–20 uur accuduur van vergelijkbare apparaten niet zou volstaan.

De concurrentie in dit segment is niet alleen groot door koplopers zoals Garmin of Wahoo. Ook de geïntegreerde e-bike display-units worden steeds slimmer, en voor sommige toepassingen is zelfs de smartphone aan het stuur een bruikbaar alternatief.
Ik heb geprobeerd voor jullie uit te zoeken waar, los van de accu, de sterke en zwakke punten van de Coros Dura liggen en wie een mogelijke doelgroep zou kunnen zijn.

Na het uitpakken en de eerste kilometers op de stadsfiets belandde de Coros Dura bij mij meteen weer in de la: de interface te traag, fouten in de software, alles bij elkaar een mislukte start. Het bracht me meteen terug naar de gemoedelijke jaren vóór mijn Commodore 64, toen wachten voor beeldschermen nog deel van het werk was.
Enige tijd, software-updates en wintermaanden later wilde ik de Coros Dura een tweede kans geven. En zo beginnen we de kleine reis in het Coros-universum meteen na de Tech-Specs en wel zonder ballast - alsof ik hem net uitgepakt had.

Het design van de Coros Dura is vrij aantrekkelijk. Hij is weliswaar duidelijk groter dan bijvoorbeeld mijn Garmin Edge 840, maar de afgeschuinde randen laten hem gestroomlijnd lijken. De Garmin-compatibele houder past perfect bij het toestel, maar is niet voor alle fietsen geschikt.
De eerste stap na het uitpakken voert naar de Coros-app. Zijn telefoon en toestel eenmaal gekoppeld, moet je allereerst de nieuwste software-update installeren. Er is de afgelopen maanden op dit vlak het een en ander positief veranderd, wat laat zien dat Coros op dit moment een vrij actieve updatepolitiek voert.

In de tweede stap koppel ik mijn twee sensoren (Garmin-hartslagband en power2max-vermogenmeter) aan de Coros Dura. Dat werkt probleemloos en vanzelfsprekend.
De menu's zijn overzichtelijk en logisch ingedeeld, en als je eenmaal gewend bent aan de bediening met drukknop, draaiknop en terugknop, zou je bijna vergeten dat het scherm een touchscreen is en dat veel ook via dat touchscreen te bedienen is.
Wat helaas niet werkt, is het direct wijzigen van gegevensvelden via het touchscreen, wat ons direct naar het volgende punt brengt.

Naast de gebruiksvriendelijkheid is een groot pluspunt van de Coros Dura het display, dat niet alleen erg overzichtelijk is, maar ook grafisch behoorlijk aantrekkelijk is vormgegeven. De leesbaarheid is bij verschillende lichtomstandigheden op hetzelfde niveau als die van Garmins Edge-apparaten, de achtergrondverlichting werkt ook ’s nachts goed.
Hoewel de voorgeïnstalleerde kaart karig is qua details, zijn de gegevensvelden zeer aantrekkelijk en overzichtelijk vormgegeven. Alle prestatiegerelateerde waarden (watt/hartslag) zijn gekleurd achterlegd, afhankelijk van de intensiteit van grasgroen bij het zondagse ritje naar de bakker tot violet in de laatste meters van de eindsprint. Over het algemeen vind ik de gegevensvelden beter leesbaar dan bij de meeste concurrenten, en na de laatste software-updates zijn er ook nauwelijks nog weergavefouten zoals afgebroken woorden of letters.

De zonnefunctie heeft tijdens mijn ritten alleen minimale verlengingen van de accuduur opgeleverd. Zeker bij directe zonnestraling in de zomer valt er meer te verwachten, maar dan rijst weer de eerder genoemde vraag: wie is er langer dan 20–30 uur aaneengesloten onderweg met één apparaat, zonder directe toegang tot een oplaadmogelijkheid?
Hier zie ik het toepassingsgebied eerder bij de stadsfiets of de fiets voor woon-werkverkeer, waar je de Coros Dura mogelijk wekenlang kunt gebruiken zonder tussentijds opladen.

Wat minder goed werkt of gewoon vrij rudimentair geïmplementeerd is, is de routing en de kaartweergave. Hoewel smalle singletrails ook in de kaartweergave te zien zijn, zijn deze niet of nauwelijks te onderscheiden van tweebaans landwegen. Het gebruikelijke geel als weergave voor hogerwaardige wegen is gereserveerd voor autosnelwegen en snelwegen.
Zo wordt men tijdens het navigeren weliswaar niet afgeleid door informatie buiten de goed zichtbare route, maar alle details ontbreken, zoals straat- of plaatsnamen, waterlopen, bruggen, spoorlijnen en nog veel meer, wat de oriëntatie soms zou vergemakkelijken.

Als routedoel is op het apparaat zelf alleen het startpunt beschikbaar. Voor alles verder heb je de Coros-app of de koppelingen met Komoot en co. nodig.
Het aanmaken in de app en de synchronisatie spreken voor zich, maar het routen in de Coros-app is alleen aan te raden voor navigatie op toer- of racefiets. Voor het terrein kom je niet om het maken van routes via een app van derden heen.
In het algemeen lijkt het erop dat routing althans in de huidige softwareversie geen prioriteit heeft. Terwijl de trainingsgegevens en trainingssturing vrij solide zijn geïmplementeerd, routet de Coros-app fietsers vergelijkbaar met hoe Google een auto zou leiden. Hier ontbreekt het duidelijk aan het onderscheid tussen racefiets, mountainbike of toerfiets, en zo worden hoofdwegen en fietspaden gelijk geprioriteerd bij het routen, naar het motto: asfalt is gewoon asfalt.

Maar er is ook goed nieuws wat de navigatie betreft. De weergave van de route is door het ontbreken van veel kaartdetails erg goed zichtbaar; afslagaanwijzingen met aftelbalken en meteraanduidingen zijn accuraat en nuttig.
Als je toch eens een alternatieve weg neemt of een afslag mist, herberekent hij de wegroute binnen enkele seconden. Op de mountainbike heb ik de Coros-navigatie maar één keer gebruikt. Na talrijke afwijkingen van de route piept het apparaat zich, naar mijn gevoel, in een techno-trance.

De lange batterijduur van de Coros Dura kan voor sommigen een aankoopargument zijn. Ik zie het eerder als een niche voor mensen voor wie de gemiddelde 20 uur batterijduur van concurrenten niet voldoende is.
Waar de Coros Dura zeker in uitblinkt: de overzichtelijke menustructuur en lay-out en de gegevensweergave van de verschillende trainingsschermen, evenals de vrij eenvoudige en grotendeels vanzelfsprekende bediening.
Wie het functiebereik of de kaartweergave van een Garmin Edge of de CPU-snelheid van een Apple Watch verwacht, zal teleurgesteld raken. Hoewel het toestel met de laatste softwareversie duidelijk sneller is geworden dan aan het begin van mijn reviewreeks, is de vertraging bij het wisselen van schermen of het zoomen van kaarten nog steeds duidelijk groter dan bijvoorbeeld bij Garmin- of Wahoo-toestellen.

Iedereen die niet in de diepte van honderden submenu's en weergavemodi wil duiken, maar op zoek is naar een eenvoudig GPS-toestel voor trainingsregistratie met rudimentaire routefuncties dat ze vrij eenvoudig via de app kunnen instellen, zal plezier hebben met de Coros.
Wat hardware betreft biedt hij van displayverlichting via ANT+ en Bluetooth tot de sensoren en de vele GPS-standaarden alles wat nodig is om de belangrijkste gegevens overzichtelijk te houden.

Het unieke verkoopargument van de lange batterijduur is waarschijnlijk vooral relevant voor langeafstandsfietsers, forenzen of stadsfietsers, waar bijladen bij de stalling niet altijd eenvoudig of mogelijk is. Een zonnig plekje is voldoende voor de Coros Dura om zich in ruststand goed te herstellen.
En: qua adviesprijs (UVP) ligt de Coros duidelijk onder de GPS-topmerken en kan hij daarmee ook interessant zijn voor prijsbewuste kopers.