E-Bike & Hike wokół Ischgl

Jak dotąd, wszystko dobrze. Tylko pogoda początkowo stanowczo sprzeciwiła się przewidywanym idealnym warunkom i zepsuła nam wczesny poranek uporczywym mżawym deszczem. Ale w końcu ostatni klucz imbusowy został użyty w dobrze wyposażonym garażu rowerowym Patryka do rzekomych prac regulacyjnych, a najbardziej skrupulatne ustawienie zawieszenia zostało zakończone. Nie mając już wymówek, wyruszyliśmy z Klaushofu, strategicznie położonego przy Rossbodenweg na końcu Ischgl w kierunku Mathon.

Ironbikerzy znają ten drogę towarową biegnącą powyżej doliny i Trisanny w przeciwnym kierunku, gdzie ich trasa wiedzie trochę "górą", przez ścieżkę wysokościową.
Naszym znaną z zeszłorocznej wycieczki do Nowej Chaty Heilbronnera była przyjemnie płaska opcja na rozgrzewkę. I rzeczywiście, ostatnio podziwiane fioletowe kwiaty, soczyste łąki i ostre wieże kościelne również tym razem nie kazały na siebie długo czekać.

Aby nowości były jeszcze bardziej ekscytujące, od sezonu 2024 dwa wymagające szlaki górskie wprowadzą świeżość do Silvretta Bike Arena, która będzie również nosić nazwę „Samnaun”. Ci, którzy sądzą, że te nowe trasy szczególnie przemierzają obszar graniczny ze Szwajcarią, mają rację.
Imponujące 1.330 metrów różnicy wysokości między stacją górską Flimjochbahn a środkową stacją kolejki linowej Silvretta oferuje 16,3-kilometrowy szlak Vesil. Z tym samym punktem startowym, ale z metą przy schronisku Heidelberger Hütte, czeka również Fimba Trail (12,8 km), który miejscami prowadzi odważnie pod górę. Oba szlaki prowadzą przez Greitspitze (2.872 m), jako najwyższy punkt, i oba są klasyfikowane w czerwonym zakresie trudności S2 do S3.
Całkowity licznik tras zwiększa się dzięki tym dodatkom do imponujących 88,8 kilometrów tras, które można rozłożyć na jedenaście linii o różnych stopniach trudności. Na lato 2025 planowane są już kolejne szlaki.

Nasze Simplony nie parkowały więc tak dostojnie i bezpiecznie jak w przeznaczonym do tego rowerowym depozycie przy schronisku Friedrichshafen. W zamian za to zaoszczędzilibyśmy sobie półtora kilometra marszu po szutrowej drodze w drodze powrotnej.
Ledwie ustawiliśmy i zabezpieczyliśmy E-MTB, prawdziwe życie znów nas dopadło: ledwo 2.300 m n.p.m. i wkrótce strome podjazdy na 30, 40, a nawet prawie 50% - to się brutalnie wpisuje w płaskowyżowe płuca i mięśnie nóg, zwłaszcza gdy tempo dyktuje były paralotniarz, potem zawodnik XC, maratończyk na rowerze szosowym, a teraz tenisista!

Wysokie Szczyty początkowo nie okazywały litości. Najbardziej stromemu fragmentowi południowego zbocza uniknęliśmy na razie, pozostając na drodze do przełęczy Muttenjoch. Jednak z chwilą skrętu w prawo na szlak Georga-Prassera (nr 515) na wysokości 2435 m, okres przyzwyczajania się i adaptacji do innych ruchów definitywnie się zakończył.
To tylko 100 metrów wysokości, które od tego skrzyżowania wznoszą się dość stromo; potem zbocze opada, tworząc kamienny kocioł, który mieści wspomniane jezioro Brüllersee. Ale te 100 metrów wysokości było trudne, zwłaszcza że słońce tymczasem zaczęło mocno grzać, wiatr, który był odczuwalny jeszcze na drodze leśnej, wydawał się ucichnąć, a podłoże z licznymi, grubymi głazami, toczącymi się kamieniami i śliskim żwirem nie było najbardziej stabilne.

Tutaj, otoczeni przez Glatter Berg, Vertinesberg i Vertineskopf, pasmo Verwall nie wydawało się szczególnie urocze. Na pierwszy rzut oka wydawało się być jedynie szorstkim nagromadzeniem gnejsów i łupków, które układały się w nieskończone, delikatne warstwy i różnorodne błyski.
Ale nawet ta pozornie bezbarwna i bezżyciowa skała przy bliższym przyjrzeniu miała swoje porosty, które pokrywały ją jaskrawozielonym kolorem, swoje trawy, które z niej wyrastały, swoje kwiaty, dla których minimalne ilości ziemi w szczelinach wystarczały za źródło pożywienia.

Dobre miejsce, aby porozmawiać o pułapkach i cechach charakterystycznych dla nawietrznej i zawietrznej strony, oraz zrozumieć, dlaczego jest źle latać paralotnią na niewłaściwą stronę – i dlaczego potem mądre jest zmienić dyscyplinę sportową. Dobre miejsce również na prawdziwy wpis w księdze szczytów oraz na przegląd, dokąd jeszcze mogą prowadzić ścieżki latem i zimą. Tyle tylko, że możliwości jest prawie nieskończenie wiele.
Nasze żołądki dają nam tymczasem wyraźnie do zrozumienia, że samej górskiej powietrza i miłości do szczytów nie wystarczą do życia. Dlatego wolimy szybko zacząć schodzić, zamiast planować przyszłe wycieczki, i pędzimy do naszej stacji odpoczynkowej.

Długoletnie miejsce pielgrzymek na kulinarnej Drodze Jakubowej, schronisko Friedrichshafener Hütte zdobyło solidną reputację jako górski zajazd z wyśmienitą kuchnią, również poza tą specjalnością wymyśloną przez paznaunskich kucharzy-gourmet. To, że z przodu znajduje się drewniany taras słoneczny z po prostu oszałamiającym widokiem na góry Silvretta i grupę Samnaun, a z tyłu mały jeziorko umożliwia Almwellness de luxe, tylko poprawia sprawę.
I to, że od schroniska prowadzi oznakowana odmiana ścieżki, która dosłownie przecina zygzaki zjazdu leśną drogą, stawia koronę na zabawie – jednak tylko dla technicznie zaawansowanych rowerzystów. Wszyscy inni prawdopodobnie będą mieli spory problem z trudnym naturalnym szlakiem na poziomie S3.

Z zupą z kaspressknödel, szarpanym prosiakiem, pikantnymi górskimi naleśnikami i oczywiście Kaiserschmarrn staramy się dostarczyć naszym ciałom niezbędnej energii na nadchodzący zjazd. Oczywiście chcemy przynajmniej spróbować wersji Trail. I moje ciało byłoby gotowe, ale mój umysł jest słaby.
Bike & Hike, mój mózg automatycznie kojarzy to z przyjemną jazdą na rowerze, płynnym przemieszczaniem się, nabijaniem kilometrów. To, że teraz, po pierwszych, prostszych metrach, nagle mam tłuc się w dół po wąskich, zablokowanych ścieżkach, pełnych stopni, zakrętów i korzeni, nie chce mi się właściwie przyswoić, a co za tym idzie, również w moich ruchach.

Po dwóch nieudanych próbach poddaję się i przechodzę na praktyczną, wielokrotnie krzyżującą się leśną drogę. Fajny efekt uboczny tego zawiłego układu tras: za każdym zakrętem mogę obserwować chłopaków wykonujących tricki... i może następnym razem spróbuję też sam.
"Intensywna", takie jest podsumowanie Patryka dotyczące aktualnego stanu trasy. I to dużo mówi, ponieważ ten człowiek to nie tylko certyfikowany instruktor MTB i przewodnik po bikeparkach, ale również prawdziwy mistrz świata, jako: zwycięzca kategorii Masters 2 na odbywającym się od 2021 roku w Ischgl E-Bike WM dla Amatorów.

Tak naprawdę nasz tegoroczny raport z Ischgl zakończyłby się tutaj. Przygotowania do Ironbike i punkty programu zatrzymały naszego fotografa w ruchu, uniemożliwiając wykonanie kolejnej wycieczki. Jednak piesi wciąż mieli czas, więc następnego dnia pozwoliliśmy NoSane ciężko pracować samemu i udaliśmy się na drugą kombinowaną wycieczkę rowerowo-pieszą.
Celem było jasne, najpóźniej gdy nasi partnerzy z lokalnego biura turystycznego Ischgl – Paznaun określili to jako „Insta-Hotspot”. Redaktorka we mnie liczyła potajemnie na przeciwwagę do prawie nierealnego spokoju, który doświadczyliśmy w Verwall – poza przystankiem przy schronisku. Amatorski fotograf, Lukas, chciał wiedzieć, czy uda mu się zrobić lepsze zdjęcie momentu, omijając hordy influencerów, czy wchodząc w ich środek. W związku z tym wyruszyliśmy do Berglisee.

Aby od razu odpowiedzieć: Tłumy ludzi: brak. Instagramerzy: również.
Naprawdę spotkaliśmy przy tym krystalicznie czystym zbiorniku u podnóża półkola prawie trzytysięczników – Berglerkopf, Blauer Kopf, Zirmli – w Mathon kilku dwu- i czworonożnych. Ogólnie rzecz biorąc, można ich było policzyć faktycznie na dwóch rękach i zachowywali się (z jednym wyjątkiem) z rzadka korzystając z telefonów komórkowych do robienia zdjęć.
Malownicze Berglisee w idyllicznym regionie alpejskim Innerbergli można osiągnąć przez – Ironbikerzy ponownie przytakną z wiedzą – dolinę Lareintal i równie nazwaną Alpe. Tam właśnie, po kolejnym dojeździe przez Mathon, tym razem jednak nad południowym brzegiem Trisanna, i głęboko relaksującej wspinaczce 400 m npm, zostawiliśmy rowery w depozycie na rowery.

Dla mięśniowego przełączenia z pedałowania na chodzenie pozostał przynajmniej pół płaskiego kilometra. Po przekroczeniu Lareinbach i spojrzeniu na lodowiec Fluchthorn, wschodni stok tej imponującej, nietkniętej doliny - bez internetu, zasięgu komórkowego, schronisk, tylko czysta natura - okazał się być tym bardziej stromy.
Roślinność zielna na bezdrzewnym zboczu góry jasno to pokazywała: Kto przybywa tu trochę wcześniej w roku, przechadza się przez morze alpejskich róż i jagód. Później z kolei czerwono-pomarańczowe modrzewie tworzą z pewnością wspaniałą scenerię. Obecnie naszą drogę zdobiły liczne kwiaty i zioła, o których nazwach czy z pewnością różnorodnych zastosowaniach my, botaniczni laicy, nie mieliśmy bladego pojęcia.
Po stromym zboczu ścieżka stała się przyjemnie falista. Nie bez powodu znajdowaliśmy się na szlaku wysokogórskim Paznaun. Wspaniałe, starodawne sosny limby opowiadały o wiatrach i pogodzie w zmiennym krajobrazie, aż w końcu po dobrej godzinie osiągnięto idyllicznie położone jezioro Berglisee, otoczone pagórkowatym pastwiskiem, rozległymi rumowiskami i surowymi szczytami.

Polecamy zresztą, po przejechaniu około dwóch kilometrów, skręcić w lewo do Inner Bergli (a po kolejnych 500 metrach ponownie w prawo do jeziora) i zostawić sobie około 500 metrów krótszą Direttissima na drogę powrotną. W ten sposób zbliża się do turkusowego klejnotu stopniowo, w bardziej dramatyczny sposób: najpierw mostki i kładki oraz urocze łąki kwietne, potem starodawna chata pasterska z fontanną z wodą pitną, ławeczki słoneczne i głęboko ugruntowany widok na Verwall, a na końcu bulgoczące, tryskające strumienie i baseny, które znajdują się na północ od Berglisee i które - już w obliczu kamiennej półokrągłości, która go otacza - fantastycznie wprowadzają na to miejsce siły Matki Natury.

Stoły, ławki, a nawet miejsca do grillowania na przylegającej od zachodu łące umożliwiłyby arystokratyczny piknik w górach w naprawdę niezwykłej scenerii.
Jednakże: Z Montafonu i Szwajcarii zbliżała się już groźna zmiana pogody, dlatego woleliśmy zjechać na dół i zaspokoić nasz głód w relatywnym bezpieczeństwie Larein Alpe, które zresztą w 2024 roku także będzie częścią kulinaricznego Paznaun, z azjatyckim golonką ze śląskimi kluskami.

Czy moglibyśmy odkryć i doświadczyć wszystkiego tego tylko na rowerze górskim, a nie pieszo? Nie ma mowy.
Czy Ischgl z tymi alpejskimi duatlonami, tymi mieszankami spokojnych podjazdów, imponujących miejsc odosobnienia i godnych polecenia punktów gastronomiczny oraz, w razie potrzeby, wymagających zjazdów, znowu zdołało nas zaskoczyć i przekonać? Zdecydowanie.
Czy wrócimy w nadziei, że także następnym razem poznamy jakąś nową fację, ofertę, z którą zimową stolicę narciarską zazwyczaj byśmy nie kojarzyli zgodnie z panującymi stereotypami? Bez wątpienia!