Op pad: Bergen, hard rijden, zonflikkering - Een paar dagen op Malle doen het altijd! (met Huerzeler)

Het leven is te kort voor waardeloze regenritten in december - ik heb absoluut geen zin in mistsoep, gecombineerd met een natte kont door opspattend water. Of nog beter: bibberen op de racefiets. Zinloos lijden? Zeker niet met mij!

Maar Rouvy? Ook geen echte optie. Ik heb wel weer een Wahoo Kickr in de woonkamer gezet, maar die fungeert momenteel meer als dure decoratie. (In het nieuwe jaar dan. Echt, beloofd, hoog en heilig. Eerlijk waar.)

Dus, wat blijft er over? In mijn wanhoop ben ik intussen regelmatig naar het zwembad getogen om daar baantjes te trekken - als een wild dier dat in de kooi zijn rondjes draait. Een oplossing? Waarschijnlijk niet.

Dus moet het kerstgeld vervroegd eraan geloven - het is tenslotte voor een goed doel. Voor het ticket steek ik de AUA graag die twee honderdtjes in de turbine, en omdat ik door de jaren heen een echte luie hond geworden ben, neem ik niet eens mijn eigen fiets mee naar het eiland. De droombestemming van vele (mislukte) amateur-profwielrenners ken ik tot nu toe alleen uit verhalen, maar nu is het zover: Malle!

De luchthaventransfer wordt ditmaal gelukkig verzorgd door NoPain Taxi, Import & Export GmbH. Stipt staat de chauffeur op de dag van vertrek voor de deur. "Nou, fit ben ik niet echt, het wordt eerder een gezellige rit", zegt hij. "Ja, dat past me prima", antwoord ik. Er wordt verder niets gezegd - woorden worden toch al overschat.

Kort na de middag landen we in Palma de Mallorca. Het is net geen 24 graden, de zon schijnt - het leven is toch de moeite waard. Ik begrijp al die Duitse gepensioneerden die zich hier beneden in hun pension de huid laten bruinen. Het is inderdaad niet zo slecht in de 17e deelstaat.

Dan gaat alles vrij snel: transfer naar het hotel. Natuurlijk het beste onderkomen gekozen: in het Iberostar Cristina zullen we de komende dagen verblijven. Snel de spullen naar de kamer gebracht, en op naar de fietsverhuur om het materiaal op te halen. De racefietsbeleving in het Disneyland genaamd Mallorca kan beginnen!

#1 We waren natuurlijk te laat, maar ontdekten de monteurs achter gesloten deuren aan het werk en "stelden hen ter verantwoording". Vriendelijk namen ze spontaan de tijd om ons allebei de bikes uit te reiken - zo van: "Als we er toch zijn, kunnen we het net zo goed meteen doen."
Top instelling, ontzettend bedankt! Geen 30 minuten later waren we al onderweg.

​​​​​​Tijd voor een monetair tussenbalans.

* Inclusief 23 kg ingecheckte bagage, 8 kg handbagage plus klein stuk bagage
** Inclusief Huerzeler sporttas, bidon, Huerzeler teamshirt, fietskaart, klein cadeautje
*** Verder besparen mogelijk: één huurdag minder, goedkopere vlucht, zonder aansprakelijkheidsvrijstelling

Tip voor het meenemen van je eigen fiets:
Austrian zou 300 euro rekenen voor het vervoer van de fiets, en Huerzeler daarnaast 50 euro voor de transfer naar de luchthaven. De fietsenkelder is gratis. Bij de moeite van het verpakken, het risico van het transport en mogelijke beschadigingen tijdens de vakantie komen in ons voorbeeld dus nog eens 350 euro aan kosten bij.

Of je huurt een degelijke racefiets met Di2 voor 212 euro (incl. aansprakelijkheidsuitsluiting) direct bij Huerzeler en levert de vieze, zweterige, gehavende fiets gewoon kort voor vertrek bij het verhuurstation in.

#2 S'Arenal staat bekend om Mountains, Hard Riding, Sun Flicker - A Few Days in Mallorca Always Hit the Spot!, echt wielrennen kun je hier echter niet. Tenminste niet vanaf het hotel, want de weg naar de écht goede gebieden duurt behoorlijk lang. De Serra de Tramuntana, het enige echt heuvelachtige stuk, ligt ruim een uur fietsen naar het noorden. De weg naar de instap is zeker niet verschrikkelijk, maar ook beslist geen hoogtepunt. Het voordeel van onze zuidelijke ligging is echter de nabijheid van de luchthaven - geen eindeloze transfer die tussen jou en het wielrenplezier staat, en diverse fietsenwinkels die open zijn voor onderdelen, reparaties of thuis vergeten materiaal.

ad #1: Met Komoot en een fietscomputer of smartphone met een goede kaartresolutie kun je vanaf de eerste meter al afwisselende, windbeschutte en weinig drukke wegen buiten de snelwegen en het stadschaos onder de wielen nemen.

#4 Gravel is nauwelijks interessant. Aangezien ik een grote (de grootste?) Gran Canaria-fan ben en het eiland vorig jaar met mijn Crux heb doorkruist, houd ik van de gravelbike als uitstapfiets. Opeens bieden zich steeds weer nieuwe, interessante kortere routes of paadjes aan, en ook het plannen van de routes met Komoot is veel spannender, omdat je niet aan asfalt gebonden bent. Op Mallorca vielen mij echter nauwelijks gravelpaden op, en de weinige die mij opvielen, waren bijna allemaal voorzien van het bordje "Privada".

ad #3: Gravelen is ook op Mallorca mogelijk, maar niet in de gebieden waar wij met onze racefietsen onderweg waren.

De randvoorwaarden voor een kort en intensief, maar zorgeloos fietscamp hadden niet beter kunnen zijn: korte afstanden, goedkoop en zonder gedoe. Een recept dat moet werken. Wij hebben ons totaalpakket via Huerzeler geboekt, op de vlucht na, all-inclusive. Dat redden zelfs talentlozen zoals wij zonder problemen. De Cube Agree met Ultegra Di2 is weliswaar geen fiets die we privé zouden kopen, maar als huurfiets is er niets op aan te merken.

Ons hotel was echt mooi, ligt direct aan het strand (als je daar waarde aan hecht), heeft een eigen binnenzwembad evenals een sauna en fitnessruimte, en het buffet was zowel 's ochtends als 's avonds altijd top. Daar komt nog bij de dubbel afgesloten fietsenkelder, voor gasten toegankelijke wasmachines en drogers en gratis drinkwatertappunten op de gang.

Mallorca zelf heeft ook genoeg te bieden: het noordwesten met zijn schilderachtige kustlandschap en vele klassiekers zoals Coll de Sóller, de Orient of Sa Calobra biedt een prachtige omgeving voor mooie ritten.

Ook de rest van het eiland is niet slecht. De gebieden waar we onderweg waren, hadden absoluut hun charme. Het hoeven echt geen epische bergpassen te zijn waarvan de beklimming je het zweet op het voorhoofd bezorgt – soms is de Puig de Randa met zijn bijna 500 hoogtemeters al voldoende. Vooral de kleine dorpjes in het binnenland spraken me erg aan. Petra, Santa Margalida, Sineu en hoe ze allemaal ook heten, zijn vergeleken met Palma en de aangrenzende zuidelijke baai ware kleinoden en zeker een koffiestop waard.

Zal ik er weer naartoe gaan? Eén ding is zeker: zodra de temperatuur bij ons weer onder de 10 graden zakt, ligt deze optie op tafel.

Jouw volgende wielerervaring wacht – grijp nu toe!