E-Bike & Hike rond Ischgl

Zo ver, zo goed. Alleen het weer had zich aanvankelijk fel verzet tegen de voorspelde droomomstandigheden en had onze vroege ochtend verpest met aanhoudende miezerregen. Maar op een gegeven moment was ook de laatste inbussleutel in Patricks goedgevulde bike-garage ingezet voor de nodige afstelwerkzaamheden en was het meest zorgvuldige verings-setup voltooid. Zonder overgebleven excuses vertrokken we dus vanaf de strategisch gunstig direct aan de Rossbodenweg bij het dorpseinde van Ischgl gelegen Klaushof richting Mathon.

Ironbiker kennen deze landweg, die boven de dalbodem en de Trisanna loopt, van de tegenovergestelde richting; hun koers kiest daar deels de 'bovenlangs'-variant over de Höhenweg.
Voor ons was de aangenaam vlakke mogelijkheid om in te rijden ook bekend van de tour van vorig jaar naar de Neue Heilbronner Hütte. En inderdaad lieten de laatst bewonderde paarse bloemen, weelderige weiden en spitse kerktorens ook dit keer niet lang op zich wachten.

Omdat de vernieuwingen nog niet genoeg zijn, zorgen vanaf seizoen 2024 twee veeleisende hooggebergte-trails voor frisse wind in de Silvretta Bike Arena, die voortaan ook "Samnaun" in haar naam draagt. Wie uit deze nominale uitbreiding concludeert dat de nieuwkomers specifiek het grensgebied met Zwitserland doorkruisen: correct.
Maar liefst 1.330 meter hoogteverlies tussen het bergstation van de Flimjochbahn en het middendeel van de Silvrettaseilbahn biedt de 16,3 kilometer lange Vesil Trail. En met dezelfde start, maar met als eindpunt de Heidelberger Hütte, wacht de Fimba Trail (12,8 km), die op sommige stukken stevig bergopwaarts loopt. Beide voeren over de Greitspitze (2.872 m) als hoogste punt, en beide zijn in het rode moeilijkheidssegment S2 tot S3 geclassificeerd.
De totaalteller stijgt door deze aanvullingen naar maar liefst 88,8 trail-kilometer, die verdeeld over elf lijnen van alle moeilijkheidsgraden kunnen worden afgelegd. Voor de zomer van 2025 zijn er al meer trails in planning.

Onze Simplons stonden dus niet zo statig en veilig geparkeerd als in het daarvoor bestemde bike-depot bij de Friedrichshafener Hütte. Daarvoor zouden we ons op de terugweg een wandeling van anderhalve kilometer over grindpaden besparen.
Zodra de E-MTBs neergezet en op slot waren, sloeg het echte leven weer toe: net geen 2.300 m boven zeeniveau en meteen al zo'n 30, 40, ja zelfs bijna 50% stijging – dat hakt er flink in bij de longen van vlaklanders en de beenspieren, zeker als een voormalig paraglidingvlieger, later XC-racer, marathonwielrenner en inmiddels tennisspeler het tempo aangeeft!

De Hohe Köpfe kende aanvankelijk geen genade. Doordat we voorlopig op het pad naar het Muttenjoch waren gebleven, hadden we het steilste deel van zijn zuidhelling nog kunnen ontwijken. Bij de rechtsafslag van de Georg-Prasser-weg (Nr. 2.435 m) was de adempauze om in te komen en te wennen aan de andere beweging echter definitief voorbij.
Het zijn maar 100 hoogtemeters die vanaf deze kruising tamelijk steil omhoog lopen; vervolgens vlakt de helling af en verandert in een stenen kom die het genoemde Brüllersee herbergt. Maar die 100 hoogtemeters waren taai, temeer omdat de zon intussen behoorlijk fel scheen te branden, de op de bosweg nog duidelijk voelbare wind leek te zijn gaan liggen en de ondergrond door talloze, grove rotsblokken, rollende stenen en gladde grintvelden niet erg stevig was.

Hier boven, omgeven door Glatter Berg, Vertinesberg en Vertineskopf, leek het Verwallgebergte niet bepaald lieflijk. Het leek op het eerste gezicht eerder een enkele, broze opeenhoping van gneis en leisteen, die zich in eindeloze, fijne lagen en met veelvuldig glinsteren over elkaar ophoopte.
Maar zelfs dit ogenschijnlijk leven- en kleurloze gesteente had bij nadere beschouwing zijn korstmossen, die het knalgroen begroeiden, zijn grassoorten die eruit ontsproten, zijn bloemen waarvoor minimale hoeveelheden aarde in de scheuren als voedselbron volstonden.

Een goede plek om te praten over de valkuilen en eigenaardigheden van loef en lij en om te begrijpen waarom het slecht is met de paraglider naar de verkeerde kant te vliegen – en waarom het daarna verstandig is van sport te wisselen. Maar ook een goede plek voor een echte vermelding in het topboek en om eens rond te kijken waar hier zomers en winters de paden nog naartoe zouden kunnen leiden. Alleen dit: de mogelijkheden zouden bijna eindeloos zijn.
Onze magen laten ons intussen echter duidelijk merken dat ze niet alleen van frisse berglucht en liefde voor de top willen leven. En dus beginnen we maar snel aan de afdaling, in plaats van toekomstige tourplannen te smeden, en suizen vervolgens vlot naar onze rustplaats.

Als jarenlang pelgrimsoord op de culinaire Jacobsweg, heeft de Friedrichshafener Hütte zich ook los van deze telkens door Paznauner-gourmetkoks bedachte specialiteit een solide reputatie opgebouwd als berghut met voortreffelijke keuken. Dat vóóraan een houten zonneterras uitsteekt met gewoonweg adembenemend uitzicht op het Silvretta-gebergte en de Samnaun-groep, en dat achteraan een klein zwemmeer Almwellness de luxe mogelijk maakt, maakt het geheel des te beter.
En dat er vanaf de hut een bewegwijzerde trail-variant is die het zigzag van de bosweg-downhill regelrecht afsnijdt, zet de kroon op het plezier — maar alleen voor technisch echt vaardige mountainbikers. Alle anderen zullen waarschijnlijk hun handen vol hebben aan die lastige natuurtrail van S3-niveau.

Met Kaspressknödelsuppe, pulled pork, pittige bergpannenkoeken en natuurlijk Kaiserschmarrn proberen we ons lichaam van de nodige energie te voorzien voor de komende afdaling. Want natuurlijk willen we de trailvariant op zijn minst proberen. En ons, mijn vlees zou ook bereid zijn, maar mijn geest is zwak.
Bike & Hike, dat lijkt mijn hoofd automatisch te associëren met genieten op de fiets, relaxed cruisen, kilometers maken. Dat ik nu, na de eerste, eenvoudigere meters, plotseling op smalle, rotsachtige paden met treden, bochtig en vol wortels naar beneden zou moeten hobbelen, wil niet echt in mijn hoofd passen, en dus ook niet in mijn bewegingspatroon.

Na twee afsnijders geef ik het op en stap over op de, handig genoeg, meerdere keren kruisende bosweg. Leuk neveneffect van deze verstrengelde route: achter elke bocht kan ik de jongens zien trucs uithalen ... en het de volgende keer misschien ook zelf weer proberen.
"Pittig", is Patricks conclusie over de huidige toestand van het parcours. En dat zegt wat, want de man is niet alleen gecertificeerd MTB-instructeur en bikepark-gids, maar ook een echte wereldkampioen, namelijk: winnaar in de categorie Masters 2 bij de sinds 2021 in Ischgl gehouden E-Bike-WM voor iedereen.

Eigenlijk was ons Ischgl-rapport van dit jaar hiermee wel afgerond. De Ironbike-voorbereidingen en programma-items hielden onze fotograaf te veel bezig om nog een extra tour te doen. Het gewone volk daarentegen had nog tijd, dus lieten we NoSane de volgende dag alleen zwoegen en trokken wij er op uit voor een tweede gecombineerde fiets-wandeltocht.
Het doel was duidelijk, zodra onze contactpersonen bij het Tourismusverband Ischgl – Paznaun het voorstel als „Insta-hotspot“ bestempeld hadden. De redactrice in mij hoopte stiekem in de Silvretta op een tegenwicht voor de bijna onwerkelijke rust die we in het Verwall – behalve tijdens de hutstop – hadden ervaren. De hobbyfotograaf in Lukas wilde weten of hij langs de influencer-horden of middenin hen het betere plaatje van het moment zou schieten. Zo vertrokken we naar de Berglisee.

Om het meteen voorop te stellen: mensenmassa's: niet aanwezig. Instagrammers: ook niet.
Wel troffen we bij het kristalheldere water aan de voet van een halve cirkel van bijna-drieduizenders – Berglerkopf, Blauer Kopf, Zirmli – bij Mathon enkele twee- en viervoeters. In totaal waren die inderdaad op twee handen te tellen en hielden ze zich (op één uitzondering na) bezig met uiterst spaarzaam gebruik van hun telefooncamera.
De pittoreske Berglisee in het ruig-romantische almgebied Innerbergli is te bereiken via het – Ironbikers zullen opnieuw begrijpend knikken – Lareintal en de gelijknamige Alpe. Juist daar zetten we, na opnieuw via Mathon te zijn gekomen, ditmaal echter aan de zuidoever van de Trisanna, en na een bijzonder ontspannende klim van 400 hoogtemeters, de fietsen in het bike-depot neer.

Voor de fysieke omschakeling van trappen naar lopen bleef er zo nog een halve, vlakke kilometer over. Na de oversteek van de Lareinbach, inclusief uitzicht op de Fluchthorn-gletsjer, werd de oosthelling van dit indrukwekkend ongerepte hoogdal — geen internet, geen mobiel bereik, geen hutten, alleen puur natuur — des te steiler.
De kruidachtige begroeiing op de boomloze bergflank maakte dat duidelijk: wie hier slechts iets eerder in het jaar komt, wandelt door een zee van alpenrozen en bosbessen. Later vormen rood-oranje verkleurde lariksen ongetwijfeld een schitterend decor. Op dit moment sierden talrijke bloemen en kruiden ons pad, waarvan wij als botanische leken geen flauw benul hadden van hun namen of de ongetwijfeld vele gebruiksmogelijkheden.
Na de steile helling werd het pad aangenaam golvend. Niet voor niets bevonden we ons op de Paznauner Höhenweg. Heerlijk knoestige, hemeloude Zirben vertelden van wind en weer in het afwisselende op en neer, totdat uiteindelijk, na ruim een uur, het bergmeertje werd bereikt — idyllisch ingebed in hobbelige alpenweide, uitgestrekte puinhellingen en ruige toppen.

Wij raden trouwens aan om, na ongeveer twee kilometer, de afslag naar links naar het Inner Bergli te nemen (en na nog eens 500 m weer rechts naar het meer) en de ongeveer 500 meter kortere Direttissima voor de terugweg te bewaren. Op die manier nader je het turkooisblauwe juweel namelijk geleidelijker en dramaturgisch indrukwekkender: eerst bruggetjes en steigers en zelfs lieflijke bloemenweiden, daarna een gezellige Halterhütte met drinkwaterbron, een bankje in de zon en een diep aardende blik op het Verwall, en tenslotte de klaterende, borrelende waterlopen en bassins die aan de noordkant van de Berglisee liggen en je — al bij het aanschouwen van het stenen halfrond dat hem omringt — op fantastische wijze afstemmen op deze krachtplek van Moeder Natuur.

Tafels, banken en zelfs barbecueplaatsen op de westelijk aansluitende wei zouden een feodaal bergpicknick in een werkelijk opmerkelijke scène mogelijk hebben gemaakt.
Alleen: uit het Montafon en Zwitserland kwam de aangekondigde weersomslag al dreigend aanrollen, daarom zorgden we er liever voor dat we naar beneden gingen en stilden we onze honger in de relatieve veiligheid van de Larein Alpe, die in 2024 overigens met Aziatische varkensschenkel met Spätzle eveneens deel uitmaakte van het culinaire Paznaun.

Zouden we dat alles ook alleen per mountainbike, niet te voet, hebben kunnen ontdekken en ervaren? No way.
Is het Ischgl met deze alpine duatlons, deze mix van ontspannen beklimmingen, indrukwekkende toevluchtsoorden en aan te bevelen tussenstops en, indien gewenst, pittige afdalingen weer eens gelukt ons te verrassen en te overtuigen? Absoluut.
Zullen we terugkomen in de hoop ook de volgende keer een facet, een aanbod te leren kennen waarmee we de winterse skihotspot volgens alle gangbare vooroordelen gewoonlijk niet zouden hebben geassocieerd? Ongetwijfeld!